Implanty zębowe stanowią obecnie jedno z najskuteczniejszych rozwiązań w leczeniu braków zębowych. Ich konstrukcja oraz sposób osadzania w tkankach jamy ustnej mają kluczowe znaczenie dla trwałości, estetyki i powodzenia leczenia. W praktyce klinicznej wyróżnia się dwa podstawowe typy implantów: jednofazowe oraz dwufazowe. Różnice między nimi dotyczą nie tylko budowy, ale również procedury chirurgicznej, czasu leczenia i wskazań do zastosowania. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę obu rozwiązań.
Przeczytaj także ➡ budowa implantu zębowego!
Czym jest implant zębowy?
Implant zębowy to wszczep wykonany najczęściej z tytanu lub stopów tytanu, który zastępuje korzeń utraconego zęba. Umieszcza się go w kości wyrostka zębodołowego, gdzie w procesie osteointegracji dochodzi do trwałego połączenia implantu z tkanką kostną. Na implancie osadzana jest następnie odbudowa protetyczna – korona, most lub proteza.
Pod względem konstrukcyjnym implant składa się z części śródkostnej (wszczepu), elementu łączącego (łącznika protetycznego) oraz uzupełnienia protetycznego. Różnice między implantami jednofazowymi i dwufazowymi wynikają przede wszystkim z budowy części nadziąsłowej oraz sposobu ich integracji z tkankami.
Budowa implantu jednofazowego
Implant jednofazowy to konstrukcja, w której część śródkostna i nadziąsłowa stanowią jeden, nierozłączny element. Oznacza to, że po wszczepieniu implant od razu wystaje ponad poziom dziąsła i jest gotowy do dalszego etapu leczenia protetycznego.
Charakterystyczne cechy konstrukcyjne
- jednoczęściowa budowa (brak oddzielnego łącznika),
- mniejsza średnica w porównaniu do wielu implantów dwufazowych,
- brak połączenia śrubowego między implantem a łącznikiem,
- uproszczona konstrukcja ograniczająca mikroprzecieki bakteryjne w miejscu połączenia.
Ze względu na brak oddzielnego łącznika nie występuje szczelina pomiędzy elementami, co może zmniejszać ryzyko kolonizacji bakterii w obrębie połączenia implant–łącznik.
Procedura leczenia z wykorzystaniem implantu jednofazowego
Wszczepienie implantu jednofazowego odbywa się w trakcie jednego zabiegu chirurgicznego. Po jego umieszczeniu w kości dziąsło nie zakrywa całkowicie implantu – część nadziąsłowa pozostaje widoczna w jamie ustnej.
Proces leczenia obejmuje:
- Wprowadzenie implantu do kości.
- Okres gojenia i osteointegracji bez konieczności ponownego nacinania dziąsła.
- Wykonanie i osadzenie uzupełnienia protetycznego.
Rozwiązanie to pozwala skrócić czas leczenia i ograniczyć liczbę zabiegów chirurgicznych, jednak wymaga odpowiednich warunków kostnych oraz stabilności pierwotnej implantu.
Budowa implantu dwufazowego
Implant dwufazowy składa się z dwóch oddzielnych elementów – części śródkostnej (implantu właściwego) oraz łącznika protetycznego, który jest mocowany dopiero po zakończeniu procesu osteointegracji.
W pierwszym etapie implant zostaje całkowicie przykryty dziąsłem. Dopiero po okresie gojenia przeprowadza się drugi zabieg polegający na odsłonięciu implantu i zamocowaniu łącznika.
Elementy konstrukcyjne implantu dwufazowego
Implant dwufazowy obejmuje:
- śrubę śródkostną (część implantologiczną),
- śrubę zamykającą lub śrubę gojącą,
- łącznik protetyczny (abutment),
- koronę, most lub inne uzupełnienie protetyczne.
Obecność połączenia śrubowego między implantem a łącznikiem umożliwia modyfikację ustawienia odbudowy protetycznej oraz daje większą elastyczność w planowaniu leczenia.
Etapy leczenia implantem dwufazowym
Proces leczenia przebiega w dwóch wyraźnie oddzielonych etapach.
W pierwszym etapie implant zostaje wprowadzony do kości i całkowicie pokryty tkanką miękką. Następnie następuje okres osteointegracji, który trwa zwykle od kilku tygodni do kilku miesięcy.
W drugim etapie wykonuje się niewielkie nacięcie dziąsła w celu odsłonięcia implantu i zamocowania śruby gojącej oraz łącznika protetycznego. Dopiero po uformowaniu tkanek miękkich przystępuje się do wykonania odbudowy protetycznej.
Takie postępowanie zmniejsza ryzyko przeciążenia implantu w okresie gojenia i jest szeroko stosowane w standardowej implantologii.
Najważniejsze różnice między implantem jednofazowym, a dwufazowym
Różnice pomiędzy omawianymi systemami dotyczą zarówno budowy, jak i przebiegu leczenia.
| Cecha | Implant jednofazowy | Implant dwufazowy |
|---|---|---|
| Budowa | Jednoczęściowa | Dwuczęściowa |
| Liczba zabiegów chirurgicznych | Jeden | Dwa |
| Obecność połączenia śrubowego | Brak | Tak |
| Okres gojenia | Bez ponownego odsłaniania | Wymaga odsłonięcia implantu |
| Elastyczność protetyczna | Ograniczona | Większa |
Implanty jednofazowe znajdują zastosowanie głównie w przypadkach z odpowiednią ilością i jakością kości oraz przy konieczności skrócenia czasu leczenia. Implanty dwufazowe są natomiast bardziej uniwersalne i umożliwiają precyzyjniejsze dostosowanie odbudowy protetycznej.
Wskazania do zastosowania poszczególnych rozwiązań
Wybór rodzaju implantu zależy od wielu czynników klinicznych, takich jak ilość tkanki kostnej, warunki zgryzowe, lokalizacja braku zębowego oraz oczekiwania pacjenta.
Implanty jednofazowe rozważa się przede wszystkim w sytuacjach:
- gdy istnieje dobra stabilizacja pierwotna,
- przy wąskim wyrostku zębodołowym,
- w leczeniu pojedynczych braków zębowych.
Implanty dwufazowe preferuje się w przypadkach bardziej złożonych, przy konieczności odbudów wielopunktowych, regeneracji kości lub gdy wymagana jest większa kontrola nad procesem gojenia.
Podsumowanie
Budowa implantu jednofazowego i dwufazowego różni się przede wszystkim liczbą elementów konstrukcyjnych oraz sposobem przeprowadzenia leczenia chirurgicznego. Implant jednofazowy stanowi rozwiązanie jednoczęściowe, umożliwiające skrócenie terapii i ograniczenie liczby zabiegów. Implant dwufazowy oferuje większą elastyczność protetyczną oraz szerokie zastosowanie kliniczne, jednak wymaga przeprowadzenia dwóch etapów chirurgicznych. Ostateczny wybór systemu implantologicznego powinien być każdorazowo poprzedzony szczegółową diagnostyką oraz indywidualnym planem leczenia.
Przeczytaj także ➡ https://tekstowo.eu/jaka-funkcje-pelni-sruba-implantu-stomatologicznego/
